Diep in de Vogezerbossen woont de Boskoning. Hij heeft een lange baard van mos en grote groene wenkbrauwen. Zijn ogen schitteren vrolijk en hij houdt van lachen. Een lach die klinkt als het getingel van de wind door de boomtoppen. Soms is hij boos, dan waait en stormt het. Als hij verdriet heeft stroomt de regen met bakken uit de hemel. De Boskoning is zo nu en dan verdrietig, want hij mist zijn oude naam. Vroeger had iedereen hem bij zijn naam genoemd, maar nu vroeg nooit iemand hem ernaar. Iedereen noemt hem 'de Boskoning.' In geen enkel verhaal over hem wordt ooit zijn naam genoemd en er zijn veel verhalen. Want mensen zien hem als ze door de Vogezen wandelen. Soms zwaait hij alleen maar als ze voorbij komen met zware tassen op hun rug, soms maakt hij een praatje. Heel af en toe, als hij ondeugend is wijst hij ze de verkeerde weg zodat ze fout lopen. Eén ding is echter altijd gelijk. Alle wandelaars, verdwaald of niet, zien de Boskoning maar een keer.

Dit verhaal gaat over Katrina, een meisje met grote blauwe ogen. Nu zijn die gevult met tranen, want ze is verdwaald. Het komt niet door de Boskoning, oh nee! Maar alle paadjes en hellingen leken zo op elkaar. Overal leek het uitzicht gelijk en was het dal even diep. Zacht snikkend klimt ze op een rotsblok. Met haar kleine handen veegt ze de tranen van haar wangen, maar er komen alsmaar meer.
"Ach meisje, huil toch niet. Is het bos niet schoon en de lucht hemelsblauw?"
Geschrokken kijkt Katrina op, door haar tranen heen ziet ze een oude man met een lange baard van mos. "Wie bent u?"
"Men noemt mij de Boskoning, ik ben de koning van het bos. En jij? Wie ben jij kleine meid?"
"Katrina," zegt ze zacht.
"En waarom huil je kleine Katrina?"
"Ik ben verdwaald meneer de Boskoning. Ik weet niet meer hoe ik naar huis moet komen. Alles lijkt zo op elkaar..."
Meelevend schudt de Boskoning zijn hoofd en een traan glijdt van zijn want. Op de grond spat hij uiteen als een zilveren dauwdruppel. Meteen begint er een plantje met tere, witte bloemetjes te groeien. Katrina kijkt er met grote ogen naar, haar verdriet vergetend. "Hoe doet u dat?"
"Een Boskoning kan zoiets kleine Katrina. Ik kan bloemen laten bloeien en de bomen laten groeien. Rotsen kan ik splijten en aarde kan ik omwoelen." Hij zucht en kijkt Karina aan, "maar een echte koning voel ik mij allang niet meer."
Het meisje bekijkt de Boskoning verbaasd, "u heeft ook geen kroon! Alle koningen hebben grote, gouden kronen. Zonder kroon bent u geen echte koning."
De Boskoning zucht weer en gebaart om zich heen. "Ik ben koning van het bos. Ik beheer geen goud of zilver of stenen die fonkelen als sterren. Ik heb dennennaalden, bladeren en dauwdruppels in de ochtend."
Katrina kijkt om zich heen en ziet dat hij gelijk heeft. Ze ziet geen goud of zilver, maar ze ziet andere mooie dingen. Bruine bladeren met een gouden randje, diepgroen mos glanzend als fluweel en...Haar blik glijdt over de witte bloemetjes. Ze springt van haar hoge zitplaats en knielt naast het plantje. Voorzichtig plukt ze de tere steeltjes en vlecht er handig een krans van. Verwonderd kijkt de Boskoning toe hoe ze weer op de rots klimt en de krans op zijn hoofd legt. "Alstublieft, nu heeft u een kroon."

Het was een kroon die een koning waardig was, maar nog steeds voelt hij zich geen echte koning. "Ik voel mij nog steeds niet als een koning," zegt hij treurig.
Opnieuw bekijkt Katrina hem, dan lichtten haar ogen op. "U moet een troon, dat hebben ook alle koningen weet u. Een mooie grote, glimmende troon."
"Een glimmende troon? Maar ik ben geen marmer of bladgoud of platina. Ik regeer over bomen en planten en de regen uit de hemel."
Katrina fronst en kijkt weer om zich heen. Als ze niets ziet laat ze haar hoofd hangen, ze wou de koning graag helpen. Dan ziet ze de rots waar ze op staat. Even verstart ze, dan springt ze op de grond en kijkt er met een scheef hoofd naar. "De rots, hij lijkt op een stoel. Als u hem bekleedt met mos en planten is het een bostroon!"
Haar blauwe ogen stralen als de Boskoning knikt. Hij buigt zich over de rots en raakt hem even aan. Als hij overeind komt is het steen begroeid met mos. Boven op de rugleuning staan twee ronde dennenboompjes, een klimop heeft zich rond de armleuningen gewonden. Katrina springt enthousiast op en neer, "wat is hij mooi!"
De Boskoning glimlacht en gaat met een kaarsrechte rug zitten. Dan zakken zijn schouders en zucht hij weer, "ook al zie ik eruit als een echte koning, zo voel ik me niet."
Katrina trekt een pruillip en bekijkt de koning nog eens, daarna nog eens. Maar ze ziet niet wat er nog mist. ze haalt haar schouders op en fluistert, "ik weet niets meer."
Het wordt stil. Het lijkt alsof het hele bos zijn adem inhoud, alleen enkele regendruppeltjes tikken op het bladerdak. Katrina luistert ernaar en wordt er langzaam verdrietig van. Ze schudt haar hoofd wild, nee ze wil niet weer verdrietig zijn! Om de akelige stilte te doorbreken vraagt ze, "hoe heet u eigenlijk?"
De koning kijkt met een ruk op, zijn gezicht straalt en zijn ogen glinsteren. "Dat hebben weinigen mij de afgelopen tijd gevraagd. Ik was Jeroen, Jeroen de landloper noemde men mij. Nu..." Zijn ogen verduisteren, "nu ben ik gewoon de Boskoning. Ik heb geen naam meer."
Katrina legt haar hand op zijn knie en vraagt, "waarom heet u niet Jeroen de Boskoning dan?"
De Boskoning kijkt vragend op, "hebben koningen namen?"
"Natuurlijk en u bent Jeroen! Jeroen de Boskoning!"
De koning staat op, koninklijk strekt hij zijn rug. Met zijn hand maakt hij een koninklijk gebaar, "mijn naam is Jeroen." Zijn statige blik is in de verte gericht.
Katrina knikt met ietwat van ontzag, nu leek de Boskoning echt een koning. Het volgende moment zakken de schouders van de koning en hij kijkt Katrina aan met een glimlach. Hij steekt zijn hand uit, "kom...je wilt vast naar huis nu."
Katrina knikt en pakt zijn warme hand goed vast. Samen lopen ze naar de rand van het bos.
"Zullen we altijd vrienden blijven kleine Katrina?"
"Ja meneer Jeroen de Boskoning."
De Boskoning lacht en schudt haar kleine hand, "ga nu maar snel want ik hoor je moeder al roepen."
Snel neemt Katrina afscheid en rent zwaaiend weg.
Voor de rest van hun leven zijn Katrina en de Boskoning vrienden gebleven, ook al zagen ze elkaar nooit weer. Want alle wandelaars, verdwaald of niet, zien de Boskoning maar een keer.